O balde do silencio

Mira, vouche contar unha cousa: os mariñeiros do porto non menten.

Ou bueno… menten doutra maneira.

Dígocho eu, que os vexo todos os días.

Aquela mañá atopeime con Pepe, o da gorra azul, o que di que o mar lle fala.

Estaba sentado no peirao, fumando tranquilo, e pregúntolle:

—Que, Pepe? Hai peixe hoxe?

Nin me mira.

—Nada, home. O mar hoxe está coma un plato. Nin as algas se moven.

Picaban onte cara...o , hoxe nada.

Eu asinto, pero o balde ao seu lado parecía ter vida propia: coletazos, burbullas, un desfile de escamas.

Fíxenme o despistado, pero non aguantei:

—E ese balde? —díxenlle.

Pepe ergueu unha cella, miroume serio e soltou:

—Ti debes andar canso… Ese balde está baleiro, home. Iso que ves ti son visións do madrugón.

E tapouno, coma quen pecha un segredo do mar.

O balde seguiu a moverse, e xuro que escoitei unha risiña, non sei se súa ou dos peixes.

Porque no porto, todos saben que o que máis pesca… sempre di que non.

Mary F Folgueira.2025