A Muller do Castro
No noroeste da península ibérica, cara ao século I a.C., os montes de Galicia estaban salpicados de castros: fortalezas circulares de pedra e madeira, rodeadas de murallas e foxos. Entre estes poboados, non todos os líderes eran homes. A arqueoloxía confírmao: tumbas femininas ricamente equipadas, con armas, xoias e cerámica, amosan que algunhas mulleres ostentaban un poder real na súa comunidade.
Nun castro do río Tea, ao bordo do que hoxe é Pontevedra, vivía unha muller cuxa influencia era respectada por guerreiros e artesáns por igual. A súa tumba, descuberta séculos despois, contiña colares de ouro, espellos importados do Mediterráneo e un pequeno puñal cerimonial: símbolos de autoridade, non de submisión.
O seu papel era clave: mediaba conflitos entre clans, decidía alianzas matrimoniais e coordinaba a defensa do castro fronte a incursións inimigas. Os romanos, que comezarían a súa conquista do noroeste, sabían que enfrontarse a un castro non era só enfrontarse a homes armados; había estratexias, negociacións e castigos ditados por mulleres líderes.
Aínda que o seu nome se perdeu, a súa vida real reflíctese en cada obxecto que acompañou a súa morte. Esa muller do castro non só habitou Galicia; modelou a súa historia antes de que Roma chegase, demostrando que o poder e a influencia non sempre tiñan rostro masculino.
